Welkom....


op onze website poezenhaven.nl

Meer verdriet

Gisteren had een mooie dag moeten worden. Het zeil zou er in gelegd worden en we zouden met elkaar alles schoon maken en weer op zijn plekje zetten. Het zeil ligt er in..zagen we toen we weer thuis kwamen..Het begon net nadat ik mijn stukje op fb had geplaatst. We waren net aan het overleggen hoe een en ander aan de pakken en we hoorden ineens een van onze gasten hoesten .en hijgen. Manlief rende naar de badkamer en riep mij ,ik moest direct komen . Cinder had het benauwd.

Nou had Cindertje dat wel eens vaker en dan hielp een "pufje"hem heel goed. Nou was het anders. Het was anders benauwd, en er ging even een vreselijke rotgedachte door mijn hoofd waar ik, gezien de ervaringen op dat gebied, niet aan wilde denken..Het zou wel gewoon weer een astma aanvalletje zijn..en toch ...Ik gaf Cinder een pufje en zei tegen manlief ,dat hij dircht Susan onze d.a. moest bellen..Het was anders dan anders en ik vond het een spoedje..
We konden direct komen. Dochter aan het oppassen en wij op weg. Natuurlijk stond de brug open.waar zeven bootjes net op dat moment in slow motion langs moesten varen. En daar word je dan heel erg zenuwachtig van als je met een spoedje onderweg bent. Maar Cinders ademhaling werd weer rustig en tegen de tijd dat we bij de d.a waren.ademde Cinder helemaal normaal. Toch werd hij even goed beluisterd en werd de temperatuur opgenomen. Alles perfect . Hart hoorde goed. Longen hoorden schoon..en geen verhoging .Zou het dan toch een astma aanvalletje geweest zijn .De conclusie was dat er waarschijnlijk een behoorlijk bovenste luchtweg infectie plaats vond en Cinder kreeg antibiotica mee..samen met metacam en indien nodig een pufje moest het goed gaan.

En toch bleven die drie letters HCM door mijn hoofd spoken. Opgelucht gingen we weer naar huis waar we snel alles leeg moesten halen want rond drie uur zou de tapijtlegger er zijn. Met elkaar druk bezig en tussendoor hield ik Cinder in de gaten. Mijn "gevoel"was niet gerust over deze situatie. Cinder was al 13 jaar..een heilige birmaantje die ik altijd schijn-heilig birmaantje noemde omdat hij heel lief bij je kon liggen knuffelen maar je an zo uit het niets even flink beet...Dus zo "helig'was hij niet . De tapijt legger kwam en begon zijn werk te doen. Ineens hoorde ik weer een benauwd hijgend geluid. Cindertje zat zwaar hijgend buiten..en had het heel benauwd..Iets in mij zei dat het foute boel was..Direct Susan weer gebeld en direct in de auto met een Cindertje die ik al een pufje had gegeven in de hoop dat hij daardoor wat meer zuurstof zou krijgen.maar het knapte onderweg niet op. Gelukkig konden we opschieten en stond Susan ons al op te wachten. We konden direct door naar de operatie kamer waar het zuurstof apparaat al klaar stond en kon ik Cinder direct een kapje voorhouden met zuurstof..Eingelijk wisten we allemaal .wat het was.maar je wilt er niet aan denken.
De zuurstof had echter geen effect. Susan heeft nog foto's gemaakt en de hoop iets te kunnen zien als b.v. een longontsteking.waarvan we al wisten dat DAT het niet was want dan hadden de longen niet zo schoon geklonken een paar uur eerder.maar op de foto was te zien dat de longen nog leeg en schoon waren.maar dat alle uitlopers van de longen al vol vocht zaten..We wisten zonder het zeggen al wat er aan de hand was.HCM..en aangezien we weten hoe zoiets afloopt .en ook dat er niets maar dan ook niet tegen gedaan kan worden ,konden we maar een beslissing nemen en dat was om Cinder te laten gaan want hij zou in zijn eigen vocht gaan stikken..en dat willen wij niet ..
Om zes uur gisteravond is Cinder over de regenboog brug gegaan..Eerst Negri op 18 juli.toen Rabietje op 30 julli en nou op 14 augustus onze Cinder..Binnen een maand tijd hebben we drie van onze lieverds moeten laten gaan..Gelukkig mochten wij 13 jaar van Cinder genieten...Rust zacht lieve schat...