Welkom....


op onze website poezenhaven.nl

Sandor begint te vertrouwen

Nou probeer ik al twee dagen jullie te vertellen over het "ritme"van Peter..de tsaar..maar er is steeds weer iets wat ik toch een beetje belangrijker vind, namelijk deze knappe kerel..Ik had jullie al verteld dat er bij Sandor twijfel ontstond. Twijfel of hij zich nou wel of niet zou laten aaien door deze enge mensen. Hij kwam al op tafel eten zonder angst, maar wel alert.. Hij bleef al zitten als we langs hem liepen, terwijl hij eerder nog steeds weg rende,  en als ik s'avonds Gino, Purdy, Faitlyn, Toet en de rest van de meute die aandacht wilde begon te aaien liep Sandor zenuwachtig onder mijn stoel door.

Ik vond het zielig hem zo te zien wijfelen en in zo'n twee strijd te zitten. Maar ik wist ook.dat hij alleen die twijfel weg kon halen, waarbij ik hem niet kon helpen. Want het moest echt van zijn kant komen en pushen heeft bij een katje echt geen zin, dat brengt alleen maar meer angst. Een angst die hij geestelijk moet overwinnen.

Toen Sandor in november kwam en in het ledikantje zat mocht ik hem aaien, maar het voelde niet goed. Het was niet het aaien wat ik voor ogen heb. Hij liet het gelaten toe..uit angst, en dat hoort niet zo, en zodra hij de vrijheid kreeg koos hij ervoor om geen lichamelijk contact te hebben.

Wij accepteerden dat want een katje dat uit angst zich laat aaien dat hoort niet. Hij moest er zelf aan toe zijn. Ik praat met hem terwijl hij mij nauwlettend in de gaten houd en zie de twijfel in zijn oogjes.

Nou had ik mijn hoop gericht op Gino. Sinds Gino zijn angst kwijt is geraakt wens ik af en toe als ik achter de computer zit of in bed lig dat hij nog even schuw zou zijn. Want sinds hij zijn hartje voor ons heeft open gegooid is hij de schade aan het inhalen en is hij knuffelkont nummer een geworden. Sandor volgt dat nauwlettend, maar wel op veilige afstand, en ik wist dat Gino hem er door heem moest trekken en hem uit die "put"van angst moet zien te krijgen.

Als we in bed lagen kwam Gino weer knuffelen en kroelen en Sandor kwam steeds dichter bij ons op bed. Gino ging op het voeteneind liggen slapen, Sandor op het ledikantje van Pedro, vlak bij Gino.

Vrijdag nacht toen we wilden gaan slapen kwam Gino er weer miauwend aan lopen, maar Sandor liep mee, maar terwijl Gino ons knuffelde begon Sandor behoorlijk vervelend te doen. Hij zette zijn nagels in onze voeten, dwars door het dekbed en beet erin. Zo'n moment waarop je normaal gesproken zou roepen".donder nou even op zeg ik wil slapen". Maar dat kon niet, want we wisten dat, als we dat zouden roepen, tien stappen terug zouden vallen, wilden we zijn vertrouwen winnen.

Echter Sandor wist niet van ophouden. We werden getest hoever kon hij gaan voor wij boos zouden worden. Nou..dat waren we niet van plan en dus was de enigste mogelijkheid de benen op te trekken tot zo hoog waar Sandor niet meer durfde te komen. Halverwege de nacht konden we onze benen weer strekken. Sandor lag op het ledikantje.

Gisteravond kwam Gino weer voor zijn knuffelsessie, en je kunt je ogen niet open doen of hij is er, en ik vraag me af of hij zelf wel slaapt of ons in de gaten houd, want een keer knipperen met de ogen en Gino komt er miauwend aan lopen. En wie liep er mee richting ons... Sandor. Ik ging Gino knuffelen terwijl ik tegen Sandor praate, hij bleef staan ter hoogte van mijn knieën en keek ons aan. Hij liep ongedwongen over mij heen, wat ik op dat moment echt geweldig vond want dat was weer een stap in de goede richting. Ging naast mij zitten bij de etensbakjes en ging eten.

Deze kans kon ik niet laten liggen en terwijl ik tegen hem praate heb ik hem "GE-AAID". Over zijn rug, zijn kontje gekriebeld en hij at rustig door. Geen angst meer. Geen vlucht gedrag, hij wisselde zelfs van bakje terwijl ik hem aaide. Toen hij zijn buikje weer vol had liep hij heel rustig naar het ledikantje en ging daar liggen, ons aankijkend. Nou, dan slaap je toch wel heel lekker. Hij zal nog niet zo aar bij ons komen voor een knuffel, en zal zich ook niet terwijl je langs hem loopt direct laten aaien, maar de eerste stap is gezet, zijn angst en twijfel zijn bijna weg.

Het zal toeval zijn maar hij komt met alles twee maanden achter Gino aan. Gino kwam vorig jaar september bij ons wonen, en na negen maanden mochten we hem aaien. Sandor kwam in november en na negen maanden mogen we hem ook even aaien. Benieuws hoelang het duurt voor hij zich helemaal geeft, net als Gino, maar dankzij Gino is het zover gekomen. Die Gino is me toch een toffe gozer..