Welkom....


op onze website poezenhaven.nl

Berend

Ja… ik weet het… ik ben geen kat…… maar in de opvang de vreemde eend in de bijt want ik ben dus een damhertenbok en de naam is Berend.

Bij mij op de foto staat Kelly maar die is helaas dit voorjaar overleden aan ouderdom, zij was 16 jaar en als ziek hoestend geitenmeisje bij ons gekomen. Dus zo’n leeftijd hadden wij nooit verwacht. Nu loop ik alweer een tijdje alleen en dat bevalt mij ook heel erg goed.

Ik ben dus letterlijk en figuurlijk aan komen lopen. Ik lag op een morgen gewoon voor de auto…. nee…. geen ongeluk… nee ik lag gewoon voor de auto op de parkeerplaats van de buren van Poezenhaven en daar zag men mij liggen. Ze deden de hekken van het weiland open en ik ben daar rustig naar binnen gelopen…. Zo ik was thuis. Ik was toen ongeveer twee jaar. Dus perfect plekje voor mij en waar laat je anders een hertenbok.

Er is toen gebeld met een parkbeheerder of iemand een damhertenbok kwijt was…nou…forget it… niemand die mij mistte en ik was handtam dus kwam ik niet uit het wild. Nou dat is dus meer als tien jaar geleden en ik loop hier nog steeds lekker rond. Heb een heerlijke warme stal, lekker veel hooi en brokjes en wat lekkers tussendoor dus het bevalt me hier prima ( ze konden me natuurlijk ook niet op straat zetten ) dus zit ik in de Poezenhaven. Alhoewel…. ik ben een keer de straat opgegaan. Nou dat beviel niks….maar ik ben door het gaas gebroken ( ik had mijn balletjes nog en wilde ook wel eens wat ) eng joh…… in mijn angst rende ik naar een boerderij verderop. De familie direct in de auto achter mij aan maar ja mij pakken is een ander verhaal. Ze hebben direct de parkbeheerder gebeld om mij neer te schieten ( nee niet met kogels… ben je gek… met verdoving ) en die kwam toen ook en ik zag hem en dacht wegwezen….. die gast ken ik…. dus ik aan de haal en zij met de auto achter me aan door het gelukkig al gerooide aardappelland. Toen kwam ik bij het kanaal en dreigde daarin te vallen en dus zag je twee kerels met een rotgang uit de auto springen….. naar de wal rennen en hangend aan elkaar mij bij mijn gewei grijpen en me omhoog trekken. Twee tellen later lag ik geboeid achter in de auto weer op weg naar mijn weiland en stal.  Was echt wel een avontuur. Heb het ook nooit meer gedaan hoor…. het beviel niet zo. Als iemand achter je aan zit krijg je toch een wat onrustig gevoel en liep tegen kerst…. dus….nee….dat doe ik niet weer.

Ik ga nog even lekker verder eten want als het winter wordt dan moet je wel goed gevoed zijn, ondanks dat de dierenarts vind dat ik veel te dik ben ( oude zeur ) ik ben volslank dat is alles……..

Dena

En ik ben Dena.

Hoe oud ik ben..... ik zou het niet weten. In 2008 ben ik in de poezenhaven gekomen. Vanuit Spanje met het vliegtuig, via Brussel, ben ik in het hoge noorden beland. Gelukkig was het zomer en hier in Nederland was het ook lekker warm.

Ik kon niet lopen want ik was in Spanje uit een rijdende auto gegooid waarbij alles bij mijn heupen en zo gebroken was. Gelukkig werd ik gevonden en naar een dodingsstation gebracht waar ik door medewerkers van ACE Spanje ben weg gehaald. Ik was toen zwanger maar kon mijn puppy's niet houden want ik moest geopereerd worden en toen hebben ze alles weggehaald. Toen bekend werd dat ik als onplaatsbaar hondje ( ja hondje want ik ben kleiner dan de katten bij ons ) terecht kon in de poezenhaven was de reis zo geregeld. Hier kon ik verder herstellen.

Ik was zo bang.... maar langzaam aan kreeg ik door goed eten en de dierenarts weer kracht en begon ik weer te lopen. Eten uit een bakje durfde ik niet. Ze moesten het eten naar mij toegooien op de grond en dan pakte ik het snel en liep weer weg met de buit.

Intusen woon ik hier al weer zeven jaar....ik ren als een gek lekker rond, eet van borden en bakjes, het maakt mij niet uit.... als het maar lekker is.

Mams vindt dat ik af en toe wel een hele groet mond heb maar dat is mijn temperament.... denk ik.


Einstein

De naam doet heel wat suggereren maar het schijnt bij mij niet zo te kloppen.... Ze zeggen wel eens dat ik dom ben maar ik doe net alsof..... anders verwachten ze teveel van mij en ik doe liever niets anders dan liggen en eten, eten , eten en nog meer eten. Ik jat het soms stiekem van de poezen. Daarom staat het eten hoog en kunnen de katten er met een klein trapje bij komen en dat kleine trapje dat lukt mij nou net niet....

Maar er staat ook altijd wat op de grond voor de blinden en de verlamde katjes. En ik hou gewoon in de gaten dat ik niet te dik wordt ( nagedacht he.... niet voor niets Einstein ).

Ik kom uit Bulgarije. Ik leefde toen bij de opvang van de RSDR en vandaar begon het grote avontuur..... met de transport bus door alle landen waar ze van poezenhaven nog nooit waren geweest... en nog niet trouwens.... die gaan nooit ergens naar toe... maar dat terzijde. 

Ik ben een rasecht Bulgaarse straathond. Zoals op de foto te zien is, is mijn linkerpoot vergroeid. Ik heb er geen last van en lopen gaat prima. Geen lange tochten of zo, dat zit er niet in......

Maar ik red mij goed!

Kyon

Toen in 2008 een van onze hondenToen in 2008 een van onze honden overleed wilde mijn man heel graag een klein speels hondje erbij. Hij was al jaren verzot op een Cavalier King Charles Spaniel.

Zelf had ik niet echt iets met zo'n klein hondje en bovendien was Dena er al, klein, spaans, keffertje…..maar goed je bent niet alleen dus zoeken en ja hoor…..

Te koop kruising Chavalier x stabij

Nou hadden wij al een keer een stabij uit een beetje rare opvang gehaald. Deze lieverd was zo angstig en bang, die liep niet, die tijgerde over de grond maar dat is een ander verhaal.

Wij naar de fokker om te kijken en zo'n lief klein beestje, kleuren a la rottweiler en zo klein en lief. Mams was ook klein dus dat paste precies. Tien weken oud was Kyon toen hij bij ons kwam, goed gezond maar lui...gooide je het balletje weg moest je hem zelf weer ophalen. Kyon keek toe hoe je het deed……

Balletje weg gooien, hond mee nemen naar balletje, balletje in de bek stoppen en met hond terug lopen. Kyon niet.… die ging rustig zitten tot je met het balletje weer terug kwam. Soms speelt hij even met een van de andere honden maar dat is echt heel soms .

Het was zo erg met hem dat toen hij gecastreerd moest worden en de dierenarts heel net werk had geleverd Kyon zich in de slachtoffer rol gooide.

Een week na de operatie kon hij nog niet meer dan twee stappen lopen en ging dan zitten met een ontzettend zielige blik maar de wond (wondje) zag er heel goed uit, voor de zekerheid de dierenarts gebeld, kijken, koorts meten, hart luisteren, alles goed en hij kreeg nog pijnstillers ook dus even aanzien.

Na drie weken……daar was hij weer de dierenarts want Kyon kon nog niet meer dan drie stappen lopen en moest dan weer zitten…..na onderzoek bleek de oorzaak bekend te worden. Hij had ontzettende last van ……aanstelleritis en daar waren geen medicijnen voor. Na drie maanden gebeurde een wonder hij kon weer gewoon lopen….. Totdat we hem gingen scheren, even de lange haren wat inkorten ook onder de buik en bij de voetjes. Hij vond het zo fijn dat het niet meer zolang was maar ja….…je had wel aan hem gezeten en dat betekende voor hem dat hij zich weer vreselijk in de slachtoffer rol moest gooien….twee weken lang, twee stapjes, zitten, twee stapjes, zitten. Nou weten we inmiddels dat als we Kyon's haar wat gaan minderen dat hij weer drie weken "vreselijke last heeft van bovengenoemde ziekte.

Kyon verblijft altijd in de buurt van een kat daar is hij stapelgek mee en er ligt vaak eentje bij hem in de buurt of zo als hier op het kussen.

Kyon is een schat maar met zijn 35 kilo groter dan een stabij en een hele maar dan ook hele luie lieve sul van een  hond.