Welkom....


op onze website poezenhaven.nl

Hoe begin je een opvang.....


Vaak krijgen wij de vraag “Hoe begin je nou een opvang” ?

Nou die begin je niet, dat gebeurt gewoon. Het is net een virus dat zo besmettelijk is dat het zich uitbreid en voor je het weet is het een opvang.

Wij hadden al wat katten die extra zorg nodig waren o.a. een autistisch katje, eentje met HCM, eentje met een alvleesklier probleem, maar nog geen opvang.

Het begon met het feit dat ik graag een gezonde rood witte Exotic kater wilde hebben en die stond toevallig toentertijd op internet. Uiteindelijk hebben we een afspraak gemaakt en zijn er naar toe gegaan en daar liep me toch een prachtig 4 maanden oud rood / roze met wit katertje rond….. een plaatje en zo lief. 

Ik was verkocht…. maar ik zag vanuit mijn ooghoek een heel klein zwart / wit katje zielig op een verhoging zitten en die sprong er af net zoals een hond in het water springt, een beetje raar voor een kat.

Het katje bleek dus 5 maand oud te zijn en kon niet zelf eten, kreeg een paar keer per dag een beetje vlees in zijn bekje gestopt en had tranende oogjes en was eigenlijk niet geschikt voor shows en zo en dus zat hij daar te wachten…. op wat?….. niks want er zat eigenlijk geen leven in.

Maar goed wij kwamen voor die mooie rood / roze met witte kater. Na wat gepraat en gedoe werd de deal gesloten en was ik in het bezit van een prachtig, schitterend en lief zwart / wit katertje. 

Omdat de oogjes zo bruinrode vloeistof afscheiden en de haartjes daardoor vies en bruin waren kreeg ik nog witte oogschaduw mee zodat ik dat onder zijn oogjes kon smeren zodat het wit leek ( en wat velen nu denken dacht ik toen dus ook ).

De volgende dag direct met Baby ( zoals we hem noemden ) naar de dierenarts. Die had direct de opmerking van “ wat heb je nu weer aangehaald”. Na onderzoek was de conclusie van de dierenarts “ het is niks en het wordt niks “ maar deze lieve dierenarts stond wel dag en nacht voor Baby klaar…. wat ook wel nodig was met hem.

Baby kon niet zelf eten dus kreeg hij voer via een spuit en binnen drie maanden was hij twee kilo gegroeid. Na zes maanden hadden we een feestdag want Babyboy at voor het eerst helemaal alleen. Iedereen was verknocht aan hem, iedereen vond hem zo lief en dat was hij ook.

Baby had zo vermoeden de artsen een infectie in de baarmoeder van zijn mama opgelopen. Hierdoor zag hij slecht, lekten zijn oogjes zo erg en had hij het syndroom van Down. 

Zijn ene oogje moest verwijderd worden, zijn bekje stond zo scheef maar hij was zo dapper.

Met zijn ene oogje kon hij ons sturen en luisterden we niet naar zijn “blik” dan miauwde hij even. Hij regelde de voerbakken…. waren ze te leeg dan gaf hij een seintje, lagen de brokken niet hoog genoeg in het bakje dan keek hij even streng en liep naar het bakje en je wist het…. er moeten brokjes bij.


Hij heeft zoveel dierenartsen gezien ( volgens mij hebben ze nu allemaal een vakantiehuisje ) en heeft zoveel meegemaakt maar altijd zonder zeuren of kwaad worden. Hij liet het allemaal toe. 
Ook had hij een soort psoriasis waardoor hij soms helemaal kaal werd. Dan vielen de velletjes met haar van hem af en zag je nieuw vel zonder haar en dan zeiden we altijd heey een sphynx. 

Toen Baby minder zorg nodig had begonnen wij het “zorgen” te missen en zo kwam er een blind en doof katje bij…. en nog een katje…. en nog een katje en voor je het weet heb je en opvang. Op een gegeven moment moet je dan ook hart ( bewust met een t ) zijn want als je dan weer wordt gevraagd of je nog een plek hebt voor een katje wat anders een spuitje krijgt dan moet je gewoon keihard zijn en dan ook gewoon keihard tegen diegene zeggen “ Wij zitten vol, we hebben even genoeg” maar dat werd “ wanneer breng je hem of moeten we hem komen halen”? 

Zo hart moet je dan zijn….we kunnen dus geen nee zeggen maar hebben wel de lat hoger gelegd. Alleen katjes die echt geen thuis kunnen vinden, die komen bij ons. 

De zwaardere gevallen dus.

Helaas is Baby jaren geleden al zijn engel vleugeltjes gaan halen maar het is raar, al die katjes die we mochten verzorgen tot het einde toe ( wat soms maar een paar weken kan zijn tot jaren en jaren ), ze blijven in ons hart.

Baby is overigens wonder boven wonder nog negen jaar bij ons geweest.